دوباره اندوه حودرا پنهان سازم حوشبحتی را که حود

بدنبالش می گردم به حانواده بدهم کجا گمش کردم

نمیدانم

 گوییم........ناله قلب هزار تکه را کجا بانگ زنم..............اه که دادم ارش خدا

را لرزاند....

 زندگی بودم.انها را یافتم اما دور بودند.کجای کار را

اشتباه کردم!!ان را نیز یافتم.این بار ماهی از اب گرفته

تازه نبود.....این جمله را چه کسی باب کرد.نمیدانم

سال نو مبارک.این موش

  ریسمان زندگی ام را بد

میجود........  

خانه رانده شد چرا که همیشه زور

بر منطق در این خانه حکمفرماست

باز هم صبر خواهم کرد

 دل جوابش را دادیم سالها قبل گوش دادن را بلدبود گفتیم وگفتیم انقدر که

سبک شدیم قول یاری داد برای امدنش لحظه شمار ی کردیم.امد با

شمشیر بغض ونفرت ویران کرد دل کوچک وافزون شده از درد نازنینی راکه

میدانست چگونه با سخنی به اشتباه میشکندوویران کرد انچه داشتیم .درید

 شکمهای دردمند ما را با چاقویی از نفرت.ما ماندیم وهزاران درد تازه .........

مرهمش را نمیدانم از کجا باید جست راستش را بخواهی دیگر بدنبال مرهم

 نیستم ولی میدانم زنگی که دگر بار به صدا در بیاید چگونه جوابگویم؟؟

 براستی چرا او با ما چنین کرد ؟؟؟؟از نگاه سنگینش متنفرم اورا از زندگی

بیرون خواهم راند ولی تاوان سنگینش را کسی بس خواهد داد که با او هم

همکلام وهم اندیشه شد. 

چیدیم ما با هم در جعبه های شیرینی

 را باز میکردیم.ولی او ا مسال

نیست.. هست ولی نمی اید..نمیدانم

چقدر دیگر سال تحویل میشود ولی

 دوستش ندارم.........سال نو را 

میگویم......هرسال خواستم حال مرا

  مرا نیز مانند بهارش نیکو

سازد...؟؟؟    و من باز تنهایم.راستی

او چرا رفت ماهی برایش خریدم

عاشق ماهی قرمز درشت

است..میگوید مامان اینها گولی است

 با انها حرف میزند؟؟؟؟؟؟؟چه  میدانی

 شاید اولین مهمان سال نو او باشد 

 من از ای کاش متنفرم...

برسانم ودم در  ببوسمش و این جمله تکراری ۰۰۰مواظب خودت باش

عزیزم را بگویم.راستی او کی دوباره بر می گردد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟چقدر این

خانه سرد است.امشب حتما روی تخت او می خوابم و بوی موهایش روی

بالش را دوست دارم.

کارتون مورد علاقش!!!!حالا که بزرگ شده دیگه خوشش

نمیاد کسی باهاش شوخی کنه.این از عادتهای ما

ادماست.چیزهایی که تو بچگیمون خوشحالمون میکنه در

بزرگسالی حالمونو به هم می زنه.هر وقت دلم خیلی

براش تنگ می شود و میروم ببینمش دعوا مون

میشه.اصلا ما حرفهمدیگر را نمی فهمیم دیگه.اون وقتها

وقتی می خوابید خونه سرد میشد انگاری.من لحافشو

مرتب می کردم بعد شروع میکردم به نوشتن.از اون از

اینکه چقدر دلم می خواهد که زودتر بزرگ بشود.از تنهایی

از اینکه عاشقشم می نوشتم.از اینکه چقدر دلم می

خواهد وقتی بزرگ شد یارم باشد نوشته هایم را بخواند و

ببیند این دخترک مو فرفری رنج زندگی را به امید او با خود

 میکشد.ولی وقتی بزرگ شد من باز هم تنها بودم نمی

دانم چرا ولی می دانم تنها بودم!!!!الان دزدکی شبها

برایش می نویسم.....شاید روزی اینها را نشانش دادم

شاید هم دوباره همه را سوزاندم نمی دانم....

با گرفتن عکس یادگاری ثبت کنندوازنگاه کردن به

ان لبخند بزنند.ولی عکسهایی هم در این میان هستند

 که ادم را بیاد حماقتهایش می اندازد!!!که انها هم در

شادی به ثبت رسیدند.من در البوم عکسهایم.خودم را

 نمیشناسم چون اصلا الان کسی که توی عکس است

وجود نداره یا اگر هم هست روح نداره!!می خواهم

تمام عکسهای نوروز لحظات قبل و بعد سال را اتش بزنم

می خواهم تمام عکسهای بیست وهفتم فروردین را

تکه وپاره کنم.از سال هفتادودو به بعد ادمهای

عکسهای البوم من اهریمنهایی بودند که ادای ادمها

را در می اوردند.....گوش فرا دهید...اغاز سال

 ۱۳۷۲وسازوضرب مخصوص سال نو.....عجله

 برای بیرون رفتن از خانه بدیدار معشوق رسیدن....

خراب کردن سفره ای که برایش با وجود خستگی از 

خانه تکانی روزها دویدم.دویدم .......و چه پوچ می

.دویدم.

چه دور بودم و کور....تلفنهایی که مخاطبش من

نبودم.عجب چه زود رسید دوازدهمین سالگرد

ازدواجم.به چه فکر می کنی امشب خیلی با خودت

درگیری اما این یکی را نمی شود مثل سال نو

درگیری راه بیاندازی و بزنی بیرون...کاش می گفتی

 در ان روح وجسم متعفنت چه می گذرد خودم راهیت

 می کردم.....می بینید من حق دارم این عکسها را

 نابود کنم نه؟این یکی رو ببین از ته دل می خندم

ولی امروز که به ان روز نگاه می کنم باید می

 گریستم.

پس می سوزانم همه را با هم دیگر نگاهشان نمی

 کنم.پس از ان چه راحت این جمله را می نویسم

گذشته وجود ندارد...........

خنده اش شیطنت بخصوصی دارد.......قهوه ها یکی یکی جلوی ما قرار میگیرد من هنو ز دنبال جوابم.هایده مرا ازاین سردرگمی

نجات میدهد.....نادر خان !الیزابت میدونی چرا نشناختی جراحی پلاستیک روی بینی وگونه هاش انجام داده.............خدای من چرا به من چیزی نگفتند باید به دستشویی سری بزنم نمیدانم قیافه ام چگونه است چقدر از دست بچه ها لجم گرفته چرا به من چیزی نگفتند بعدا حسابشون رو میرسم.......صدای نوشین مرا به خود اورد قهوه سرد شد چته؟کجایی؟دلم میخواست خفه اش کنم....سیگاری اتش زدم....متخصص پکهای عمیق این را نادر خان گفت به سرفه افتادم....یادت است چقدر سیگار کشیدنت را دوست داشتم.از این موضوع سالها میگذرد چقدر دلم میخواست امروز نیامده بودم.هایده به کمکم امد .....نمیدانید دختر الیزابت چقدر زیباست درست مثل ان موقع های خودش پر شورونشاط باخودگفتم یعنی چه اتفاقی نیفتاده خودتو جمع وجور کن شایدروزی تو خیابان میدیدیش می خواستی خودتو پرت کنی زیر ماشین!!!!!!!!!!!!!!این هم یک چهارشنبه مثل بقیه است ولی نبود واقعا نبود.کاش امادگی داشتم ولی میدانم هرگز دانستنش چیزی را حل نمیکرد.......................جمع سر میز ۲۵ سال از دوستیشون میگذشت ان روزها جوان بودم وزیبا همیشه چندتایی به خاطر من دور هم جمع میشدند یکی از انها همین (نادر)بود ازاوخوشم میامد با همه فرق داشت حرف زیاد نمیزد اگر هم میزد خارج از موضوع نبود همه میدانستند مرا دوست دارد اه که من چه دور بودم و کور......پاییز بود خوب بیاد دارم مرا تا دم دبیرستان رساند بعد با دلهره گفت می خواهم باهات صحبت کنم ساعت ۶ کافه نادری.وزود دور شد وارد شدم لبخند زد نشستم دنبال کلمه ها میگشت.میدانستم ولذت میبردم.ولی بر خلاف تصور من گفت:می خواهم باهات ازدواج کنم...........گفتم من هنوز درس میخوانم تو هم همینطور تازه دوستی ما یک دوستی معمولیه خدا میداند با گفتن این حرف چه اتشی به جانش انداختم.گفت واقعا  چرا اینقدر دوست داری مرا ازار بدهی من نگاه تورا میشناسم نگاهت با من حرف میزند چرا جواب درست نمی دهی ساکت شدم سیگارم را روشن کردم و او مرا نگاه میکرد...عاشق سیگار کشیدنتم...راستی نادر هرگز در زندگی سیگار نکشیده بود.بهش گفتم هرگز قصد ازدواج ندارم اگر روزی تغییر عقیده دادم بدون شریک زندگیم کسی جز تو نیستی نفس راحتی کشید مرا به خانه رساند.بعد از ان ما باز هم با بچه ها دور هم جمع میشدیم.نادر برای ادامه تحصیل از ایران رفت توی فرودگاه گفت یاد حرفات تو کافه نادری باش من فقط برای اینده روشن با تو میروم.گفتم من تنها دختری هستم که هرگز چیزی را فراموش نمیکنم.......................................اما کردم از او خبری نداشتم تا امروز اصلا بهش فکر نمیکردم..صدایش مرا به خود اورد.خوشبختی الیزابت!!!نگاهش کردم تویی که دوستت میداشتم..........گفتم نه جوابی نداد انگار جوابی نداشت که بدهد.دیر شده بود باید میرفتم نگاهش کردم بعد از این چهارشنبه ها تو هم هستی ؟میخواهی باشم ؟اه این کافه نادری این میز وماادمها !!گفتم این حرف درست نیست ولی اری میخواهم باشی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!بچه ها اشک گوشه چشم خودرا پاک میکردند میدانستم امروز برای انها با بقیه روزها فرق میکرد.نادر خداحافظی کرد یادم نیست جوابش را دادم یا نه چقدر سردم است. من هم رفتم یادم نیست چقدر پیاده راه رفتم به خود امدم دم در خانه بودم!!داخل شدم مامان خوش گذشت جرا رنگت پریده.چیزی نیست سرم کمی درد میکند میخواهم استراحت کنم به اتاقم میروم به سرعت زیر پتو میخزم گریه امانم نمی دهد نمی دانم چه وقت شب است......چه خوب که پدر بچه ها در ماموریت است...سپیده میزند امروز روز دیگریست و من چقدر کار دارم جلسه مدرسه خیاطی مهمانی اخر هفته...................................................................................این چهارشنبه فکر نمیکنم وقتی برای کافه نادری داشته باشم.بهتر است به بچه ها خبر بدهم!!!!!

روزهای اول اشنایی که می افتم.با خود میگوییم چرا او را برای یک عمر زندگی انتخاب کردم!!!!!جوابش را نمی یابم.شاید ان روزها من جیز دیگری از زندگی می خواستم.امروز ا و شکل مرگ است..حرفهایش ازارم می دهد ولی گوش می کنم.نگاهش سنگینی دارد تحملش می کنم....نکند من خود مرگ باشم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟/

خودت ان را به من هدیه دادی...................این فقط یاد تو بود. گفتم یاد بعضی نفرات شادم میسازد.

دورودورتر شدم.انقدر دور که وقتی به اینه نظر افکندم چهره ای را که در ان به من می نگریست نمیشناختم.

براستی او کیست؟خود منم تکرار پوچی ها دل کوچکم را ازرد.ولی دستی نبود که برویش مرهمی گذارد.بدنبال نگاهی می گشتم که گرمی اش دوباره امیدوارم سازدواغوشی که امنیت را به من بازگرداند!!و چه دور بود دور.شبهای تنهایی مرا صدای جاروی رفتگری پر میکرد.صدای خش خش برگها ازارم مدهد.این بودن است؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پسرکی مو فرفری را دزدکی میپاید....۹اذر۶۰

سلام دفترچه جون مدتهاست ورق نخوردی۲۴ ساله که پسرک مو فرفری ازارم میدهد.انگار او را نمیشناسم.برای حرفهای قشنگش دلم تنگ شده....او را سالهاست گم کردم کاش دستی برایم پیدایش کند.

کاش چشمی برایم گریه کند.او کجاست؟چرااینقدر دور است؟